شرمسار باشید!اما برای...

جنجالسازان لغو یک سخنرانی در کشور را بهانه کردهاند و فریاد سر میدهند که دلواپس آزادی بیان هستند! واکنشها به این ماجرا جالب و قابل تامل است. برخورد دولتمردان با این ماجرا چنان است که گویا بحرانی بزرگ روی داده و باید تمام امکانات کشور را برای حل آن بسیج کرد. روزنامههای زنجیرهای به صف شدهاند و یقه میدرانند و سینه چاک میکنند. دستور تشکیل تیم تحقیقاتی صادر میشود و بالاترین مقام اجرایی کشور آن را «مایه شرمساری» میخواند. البته مایه شرمساری دانستن چنین ماجرایی از سوی دولتی که تنها چند ماه به پایان عمر آن باقی مانده و حتی تحلیلها و آمارهای حامیانش نیز از متزلزل بودن جایگاهش خبر میدهد، به هیچ وجه مایه تعجب نیست. اما به راستی چه کارهای کرده و نکردهای مایه شرمساری است؟دولتمردان اگر میخواهند بدانند چه چیزهایی مایه شرمساری است، از اتاقهای دربسته خارج شده، خود را از بند مشاوران متملق برهانند و سری به کوچه و خیابان بزنند؛ پای درد دل مردم بنشینند. مشکل امروز مردم لغو شدن یک درصد کنسرتها و سخنرانی فلان آقا نیست. الحمدلله چیزی که در این کشور کم نیست همایش و سخنرانی است. درد مردم و کشور